Жүкті әйелдің жатырында егіздер сөйлесіп жатыпты. Олардың бірі иманына кәміл болса, екіншісі ештеңеге сенбейді екен.
– Туғаннан кейін өмір бар дегенге сенесің бе? – деп сұрайды сенбейтін сәби иманды ағасынан.
– Әрине, сенемін, – дейді иманды, – туғаннан кейін өмір барын бәрі біледі. Біз мұнда уақытша ғанамыз. Тек мұнда бұғанамыз бекіп, жаңа өмірде күтіп тұрған тағдырымызға тайсалмай, тура қарайтындай болып жетілуіміз үшін ғана бармыз.
– Мұның бәрі жай сөз, – деп сенбейді інісі. – Туғаннан кейін ешқандай өмір жоқ. Сен ол өмірдің қандай болатынын айта аласың ба?
– Мен бәрін көзбен көргендей түсіндіріп бере алмаспын. Бірақ ол өмірде жарық көп. Мүмкін, дүние есігін ашқан соң өзіміз жүріп, өзіміз тамақ ішетін күйге түсерміз.
– Не деген ақымақтық, – деп кейиді інісі, – Ол мүмкін емес қой. Өзің жүріп, өзің тамақ ішу деген… Бұл туралы бас қатырудың өзі күлкілі емес пе?! Біздің кіндігіміз бар. Біз сол кіндікке байлаулымыз. Ол бізді қоректендіреді. Біздің өміріміз – кіндік. Ол онсыз да тым қысқа. Басқа нәрсе туралы ойлауға тіпті бейілді емеспін. Ол жақтан ешкім қайтып оралған емес. Туа салысымен өмір өшеді.
– Жоқ, – деді иманды ағасы, – Туғаннан кейінгі өмір қандай болатынын білмедім. Бірақ өмір бар. Ол жақта біз анамызды көреміз. Ол бізге бар қамқорлығын арнайды.
– Ана? Сен ана деген ұғымға сенесің бе? Сонда ол қайда?
– Ол барлық жерде. Айналамызда. Біз оның ішіндеміз. Анамыздың арқасында қозғала аламыз. Анасыз біз тірі болмас ек.
– Мынауың тіпті шектен шыққандық. Мен ешқандай ананы көргем жоқ. Яғни, ол еш жерде жоқ. Болмайды да, – дейді сенбейтін сәби.
– Жоқ, ол бар. Бар екеніне кәміл сенемін, – дейді иманды ағасы. – Кейде айнала тыншып қалғанда, оның ән салғанын естуге болады. Біздің әлемімізді алақанымен аялағанын сезем. Нағыз өмір туған соң басталатынына мен бек сенемін.

Аударған Шынар Әбілдә

«Алауинформ»

ЖАУАП ҚАЛДЫРУ

Please enter your comment!
Please enter your name here